مستربچ های پرکننده پلاستیکی در اوایل دهه 1980 وارد بازار شدند. آنها در ابتدا برای استفاده از پلی پروپیلن آتاکتیک-یک محصول جانبی ترک خوردگی پلی پروپیلن در شرکت پتروشیمی یانشان پکن ساخته شدند.
اولین نسل از مستربچ های پرکننده پلی الفین (مستربچ های APP) از پلی پروپیلن آتاکتیک تولید داخل به عنوان رزین حامل استفاده می کردند و با استفاده از فرآیند دسته ای شامل اختلاط داخلی،-اختلاط آسیاب باز و گلوله سازی-خنک شده با آب تولید شدند. نسل دوم (مستربچ های PEP) از LDPE (مانند گرید 1F7B) به عنوان رزین حامل استفاده می کرد و برای تولید به اکسترودرهای تک پیچ-ویژه طراحی شده نیاز داشت. نسل سوم (مستربچهای PPM) از پودر پلیپروپیلن-یا ترکیبی از پلیپروپیلن و پلیاتیلن-بهعنوان حامل استفاده میکرد و از فرآیند برش با هوا-خنکشده، قالب{10}}روی داغ{11}}استفاده میکرد.
تجهیزات تولید اولیه برای مستربچ های پرکننده بر-میکسرهای با سرعت بالا همراه با دو- آسیاب رول باز یا میکسر داخلی، و به دنبال آن ورق و دانه بندی از طریق برش های تخت-متکی بود. در حال حاضر، واحدهای دانه بندی اکستروژن دوقلو{4}}پیچ موازی به تجهیزات اصلی تولید تبدیل شده اند، با اکسترودرهای دوقلو چرخان-همراه، انتخاب ایده آل برای تولید مستربچ پرکننده.

